Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

τη μερα της ποιησης !!!!!

                   Εις δρομισκον  των Αθηνών                  


Ὑπάρχει εἰς ἀπόκεντρον τῶν Ἀθηνῶν γωνίαν
  Λευκὸς δρομίσκος, σκιερὸς καὶ πλήρης μυστηρίου·
Χλοάζει τὸ κατώφλιον εἰς πᾶσάν του οἰκίαν,
  Καὶ τέμνεται ὑπὸ μικροῦ εἰς δύω ῥυακίου.
Δὲν βλέπεις μέγαρα λαμπρὰ ἐκεῖ, ἀλλὰ ὡραίας
  Μικρὰς οἰκίας, ταπεινάς, χιόνος λευκοτέρας,
Καὶ πρὸ αὐτῶν ἐδῶ κ' ἐκεῖ ἀνθούσας πασχαλέας,
  Αἵτινες μύρον χύνουσι λεπτὸν εἰς τοὺς ἀέρας.
Ἄρωμα τί χρηστότητος καὶ θελκτικῆς γαλήνης
  Μυρόνει τὴν μικρὰν ὁδόν· δροσίζονται τὰ στήθη,
Τὸ βλέμμα ἀναπαύεται παντοῦ μετ' εὐφροσύνης·
  Τὰ πάντα εἶναι δροσερά, λευκὰ καὶ ἀσυνήθη. -
Βαίνων ἐκεῖ, αἰσθάνεσαι γαλήνην οὐρανίαν·
  Μικρὰν νομίζεις τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἐκκλησίαν.
Πλὴν διαφέρει τῶν ὁδῶν τῶν ἄλλων ὁ δρομίσκος,
  Καθὼς πολυτελοῦς ναοῦ τῆς ἐξοχῆς ναΐσκος.
Κ' ἐνῷ Ἀθῆναι ὁ μικρὸς ἐκεῖνος δρόμος εἶναι,
  Μακρὰν εὑρίσκεται αὐτῶν· δὲν εἶν' ἐκεῖ Ἀθῆναι.
Εἰς τὰς ὡραίας καὶ πτωχὰς οἰκίας του συγχρόνως
  Βλέπεις παραπετάσματα λευκότερα χιόνος.
Περᾷς κ' ὑψοῖ τὴν ἄκραν των νεᾶνις ἀργυρόπους,
  Καὶ βλέπεις δύω γαλανοὺς ὡραίους κατασκόπους
Λαθραίως νὰ σὲ θεωροῦν… ἢ στόμα κορασίου,
  Ὅπερ θαρρεῖς ἄνθος ῥοδιᾶς ἢ ῥόδον ἀπριλίου.
Ἐνίοτε ᾆσμ' ἀφελὲς ἀκούεις ἐκεῖ βαίνων,
  Ὅπερ νεᾶνις ἢ πτηνὸν εἰς τὸν κλωβόν του ψάλλει,
Καὶ βλέπεις εἰς παράθυρον προκύπτουσαν παρθένον·
  Θαρρεῖς πῶς εἶν' ἐκεῖ αὐγὴ καὶ εἶναι κόρης κάλλη.
Ἂν ᾖναι θέρος, θεωρεῖς ἐπὶ τῶν παραθύρων
  Γάστρας μικρὰς βασιλικοῦ· - ἄ, ὄχι καμελίας!
Δὲν ῥίπτει βλέμμα ὁ λαὸς εἰς ἄνθος χωρὶς μύρον,
  Καὶ δημοκράτης, ἀγαπᾷ φυτὰ δημοκρατίας.
Ὅπου βασιλικός, ἐκεῖ κ' ἐργάτις κόρη μένει·
  Τὴν ἐργασίαν της μ' ὀσμὴν βασιλικοῦ μυρόνει,
Κ' ἐργάζεται καλλίτερον ἐγγύς του καθημένη…
  Τὸ ζηλευμένον της φυτὸν τὴν χεῖρά της πτερόνει.
Νὰ μένῃς ἄεργος ἐκεῖ καλεῖται ἁμαρτία,
  Καὶ ἐργασία εἰς αὐτὸν ἐπικρατεῖ ἁγία.
Εἶν' ὁ δρομίσκος ἱερὰ κυψέλη ἀνθρωπίνη,
  Καὶ τῆς ἀργίας ἄγνωστος εἰσέτ' ἡ καταισχύνη.
Μέγα συμβὰν εἰς τὴν ὁδὸν τὴν ἤρεμον καλεῖται
  Κ' εἰς τὰ πτωχά της χρονικὰ πολλάκις ἱστορεῖται,
Ἂν πλανηθὲν τι ὄχημα ἐν μέσῳ της περάσῃ·
  Μόλις ἡ ἅμαξα φανῇ καὶ μόλις ἐκεῖ φθάσῃ,
Ξανθὰς παρθένους θὰ ἰδῇς εὐθύμως νὰ προκύπτουν,
  Προσμειδιῶσαι βλέμματα περίεργα νὰ ῥίπτουν,
Καὶ τῆς ἁμάξης ὄπισθεν καὶ τῶν τροχῶν πλησίον
  Ζητωκραυγὰς θ' ἀκροασθῇς περιχαρῶν παιδίων!

                           

6 σχόλια:

  1. δύσκολο για αυτό θα το διαβάσω προσεχτικά ... μία ομορφη καλημέρα ευχομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δυσκολο ομορφο ομως και ιδιοτυπο νασαι καλα καλε μου φίλε !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλέ τι ωραίο ήταν αυτό!
    Πες μου αμέσως που είναι αυτό το μέρος που περιγράφει!
    Εχω φύγει αμέσως.
    Σαν να διάβαζα Ξενόπουλο σε ποίηση!
    Καταπληκτικό!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημερα κοριτσακι μου , περιγραφει λοιπον την Αθηνα της εποχής του Οθωνα γυρω απο το Μοναστηρακι αναμεσα στην Ρωμαικη και την Αρχαια Αγορα και ο ναισκος που λεει ειναι ο Αγιος Ασωματος στα σκαλιά του Χαλκοκονδυλη που ειχε κτιστεί στην προσοψη της Βιβλιοθηκης του Ανδριανου και δεν υπάρχει πια . Σε φιλω καλη βδομαδα

      Διαγραφή

καλως όρισες !!!!!! Διαλεξε τα πιο χρωματιστά κραγιόνια σου και ξεκινα να γραψεις το σχολιο σου .......