Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

καλο μηνα



                                                     τα δοκιμάσαμε όλα , καλά να περνάτε !!!!!!

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

της Κυριακης το κουπακι !!!!!
















Το κουπάκι

" βλέπω γράμμα και ταξίδι
και έναν όμορφο νέο  ,
διισταμένο να πλέει αγκαλιά με τον αέρα ..... "
Μέχρι εδώ πάει καλά
Το τραπέζι της αυλής να στρώσεις  !!!
Ανακαλώ !!
Μέχρι εδώ πήγε καλά ....


Η συμμετοχή μου στο 12ο συμποσιο ποιησης της Αριστέας μας  με θεμα το Ταξιδι και νικητρια την μια και μοναδικη μας ΕΛΕΝΗ  και τους Ταξιδευτ'ες της ουτοπιας 

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

καλη και ευωδιαστη Κυριακη !!





                       συγχωρεστε την απουσια , απλα εμαι πολυ πολυ απασχολημενη τον τελευταιο καιρο
                        ομως δεν σας ξεχνω !!!!

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Πασχα Ρωμεικο

 Η συμμετοχή μου στο  23ο  φωτογραφίζειν αυτού του μήνα της λατρεμενης Μαρίας Ν , ηταν μια φωτογραφια επικαιρη των ημερων απο την Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινουπολη . Σας ευχαριστω ολους και όλες για τις ψήγφους σας  . Νικητρια αυτου του Φωτογραφιζειν με θεμα Αξιοθεατα Πολιτισμού ειναι η μια και μοναδικη Νικολέτα Καλένη , θα μαθετε περισσοτερα για εκεινη στο ομορφο αφιερωμα της Μαρίας Ν

 





Πώς να μη θυμάται κανείς κάθε χρονιάρα μέρα, και μάλιστα το Πάσχα, εκείνον, που αν δεν ήτανε ο μόνος πιστός άνθρωπος, ήτανε ωστόσο ο μόνος θρησκευτικός «ποιητής» του καιρού μας, —τον Παπαδιαμάντη; .
Και τώρα: ο κυρ Αλέξανδρος, ο ψάλτης και τυπικάρης, τη Με­γάλη Βδομάδα βρισκότανε σε ακατάπαυτη κίνηση κι αγρυπνία. Με το λαμπαδάριο Χριστοφίλη, με τον εξάδερφό του το Μωραϊτίδη, τη «σεβάσμια μητέρα» Ολυμ­πιάδα και με λιγοστούς φιλακολούθους στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Αγ. Ελισσαίου εκτελούσε τα χρέη του με πάθος. Έψελνε με σπανία γνώση τής βυζαντινής μουσικής, με «πενιχράν φωνήν», αλλά πολύ χρωματισμένη και κραδαινότανε ολάκερος έως οχτώ ώ­ρες. «Ψάλλων ο Παπαδιαμάντης εσκίρτα αληθώς, ηγάλλετο, εθλίβετο, και οιονεί συνέπασχε μετά του υμνωδού… Εάν φράσις τις περι­είχε επιτακτικήν τινα έννοιαν ως λ.χ. «αυτόν προσκυνήσωμεν» ήτο αδύνατον να μη συνοδεύσει το μέ­λος τούτης και με μίαν ζωηράν πλήξιν του ποδός επί του εδάφους…» Ύστερα από ένα τέτοιον αγώνα σωματικό και ψυχικό, μιας ολάκερης βδομάδας, μέρα και νύ­χτα, ύστερα από νηστεία σαράντα ημερών, κυρ Αλέξανδρος θα πή­γαινε σε καμιά ταβέρνα του Ψυρρή με τούς «συμποτικούς φίλους» (το Χριστοφίλη τον καντηλανά­φτη, τον κυρ Στρατή τον ψάλτη του Νεκροταφείου, τον κυρ Νικολάκη το Θεοφιλάτο,τoν κυρ Γρηγοράκη το Γιακουμή, το Γιάννη το Μανάφτη, το Νήφωνα Διανέλλο τον καλόγερο κτλ.) για να γιορτάσουνε με τη γκιουβετσάδα και με το κρασί τη μεγάλη μέρα.
Αλλά όχι σπάνια, στα τελευ­ταία χρόνια, ο Παπαδιαμάντης ήτανε το Πάσχα καλεσμένος στου φίλου του κυρ Στέφανου, του «Προέδρου» τής Δεξαμενής.
Ο κυρ Στέφανος, παλιός πρόε­δρος των αμαξάδων, ερχότανε με τα ποδήματά του (χειμώνα καλο­καίρι), με τη μαγκούρα του και τα γαλανά του μάτια να πάρει κατά το μεσημέρι τον κυρ Αλέξαντρο να πάνε σπίτι. Κατηφόριζαν κι οι δυο τα σκαλιά της πλατείας και λίγο παραπέρα στην οδόν Σπευσίππου ήτανε η αυλή του κυρ Στέφανου με την πλατιά πόρτα, ώστε να χωράει μέσα το αμάξι, που τώρα το δούλευε ο γιός του. Στο τραπέζι ήτανε το ταψί με τ’ αρνί και τις πατάτες, η πιατέλα με τη μαρουλοσαλάτα κι η χιλιά­ρα με το κρασί. Δίπλα στο κε­χριμπαρί τής ρετσίνας τα κόκκινα αυγά.
Πριν καθίσουν ο Παπαδιαμάντης έκανε την προσευχή: «Φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται και αινέσουσι κύριον οι ευλογούντες αυτόν, ζήσονται αι καρδίαι αυτών εις αιώνας αιώνων». Και τότε μο­νάχα καθότανε ο καθένας στην καρέκλα του. Και τότε γινότανε το εξής: Πριν να βάλει μπουκιά στο στόμα του ο κυρ Αλέξαντρος, γέ­μιζε μια κούπα, που την τοποθε­τούσανε μπροστά του, με «ξανθόν ρητινίτην», τη γέμιζε ώς τα χείλια και κατόπι πιάνοντάς τη με τις δυο του χούφτες, που τρέμανε, την έφερνε στο στόμα και την άδειαζε ώς κάτου. Τότε μονά­χα αστράφτανε τα μάτια του και λυνότανε η γλώσσα του κι άνοιγε η όρεξή του. Το πάθος!
Έτσι ο Παπαδιαμάντης έκανε «Πάσχα ρωμέικο να ευφρανθεί η ψυχή του». Κι όταν ο μέσα του κόσμος μαγευότανε, άρχιζε να σιγοψέλνει διάφορα τροπάρια — το άλλο του πάθος. Κι ύστερα θα μπορούσε να λέει την περίφημη φράση, που την έχει γράψει σ’ ένα διήγημά του -φράση που περιέχει όλον τον παθητικό λυρισμό του για το κρασί: «Ήτον ωραίον ρετσινάτον όλον άρωμα και πτήσις και αφρός»! Δίψα του Βάκχου και του… Δαυίδ!
Πάντα ο ποιητής της «Φόνισσας» και της «Νοσταλγού» γλεν­τούσε μονάχα με ανθρώπους τού λαού. «Ω πενιχρά και υπερτάτη ευτυχία τού φτωχού»! Κι όπως λέγει ο κ. Βαλέτας, απ’ όπου αντλήσαμε πολλές βιογραφικές πλη­ροφορίες για τον άνθρωπο: «από το λαό ξεκίνησε, με το λαό πέρασε τη ζωή του, στο λαό άνοιξε την ψυχή του».
πηγη 

                                   Καλο Πασχα ψυχές μου , 
                                 σε εσας , στις οικογενειες σας 
                                    και στην Ελλαδα μας

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

τα ολιγολεκτα του Κειμενου !!!!!!


   με μια απιστευτη φωτογραφια αυτο τον μηνα τον απριλιατικο μας παρακινησε η φιλη μας Μαρια Ν
να γραψουμε με 25 λεξεις ο καθενας το δικο του ολιγολεκτο . Το αποτελεσμα εξαιρετικο , 23 αξιοζηλευτα ολιγολεκτα στο Κειμενο   με  αξια νικητρια την Ελλη μας -FUNKY MONKEY .








η δικη μου συμμετοχή


Χαϊδεύοντας του κόσμου 
τα σκιερά προβλήματα 
στέκεις ακλυδώνιστος 
ανάμεσα στους ιριδισμούς 
ενός έρωτα...



Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

της Ηρους τα ηθη !!!!



Δέχτηκα κάποτε και εγώ την πρόσκληση της Ηρούς , σε εκείνα τα πρώτα χρόνια τα φοιτητικά !!!!  Της  σεμνότυφης Ηρούς για μια παράσταση  στο θέατρο Απόλλων της πόλης .
Μην με ρωτάς , δεν θυμάμαι πια ποια παράσταση ήταν  !!!!
Σαν έσβησαν τα φωτά και σηκώθηκε η αυλαία , στα ριζά και στις σκιές του θεάτρου άρχισαν τα ζευγαρώματα και οι περιπτύξεις των ερωτευμένων . Χάδια , ψίθυροι , αγγίγματα , ανάμματα πάνω στα καθίσματα .  
Το πρωτόγνωρο θέαμα μας ξένισε ομολογώ και η σεμνότυφη Ηρώ  , εκείνη που οργάνωνε απόλυτα την καθημερινή της ζωή , που καλουπωνόταν σε όλες τις συνθήκες , που έβαζε στόχους , σχολίαζε χαμηλόφωνα όλη την ώρα , κατακρίνοντας την παραλυσία των ηθών , χαρακτήριζε  χυδαιότητα τα αγγίγματα  στροβιλίζοντας  σαν περισκόπιο πάνω στο βελούδινο κάθισμα της .
Διάλεξε τότε τις πιο περίεργες  τις πιο παράξενες λέξεις , ως γνήσια φοιτήτρια της φιλολογίας για να χαρακτηρίσει τα ερωτικά συμπλέγματα , και την αδιαφορία των υπολοίπων θεατών που απλά παρακολουθούσαν την παράσταση  .  Τα ερωτικά  συμπλέγματα , οι καταπατητές της δημοσίας αιδούς , ατάραχα , εξακολουθούσαν ηδυπαθώς .και οι θεατές από την άλλη ούτε έμπαιναν στο πειρασμό να γυρίσουν από περιέργεια . Και άναβε η σεμνότυφη Ηρώ και κόρωνε !!!!!
« Αυτή είναι η πραγματική έννοια της φιλαυτίας   , υπέρμετρος εγωισμός και από τις δυο πλευρές , δίχως ίχνος φιλαλληλίας   , για να μην ξεχνάμε και την γλώσσα μας χρυσό μου . Δεν αντέχω άλλο αυτή τη πόλη , δεν αντέχω τόση  ξετσιπωσιά ……… » λαρύγγιζε  η σεμνότυφη Ηρώ καθώς τρέχαμε να φυλαχτούμε από την ανοιξιάτικη ξαφνική βροχή   και να απολαύσουμε την καθιερωμένη κρέμα στο σταθμό μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας  .
 Να μην κοίταζες Ηρώ , δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζονται οι απόψεις μας  και κάτι ακόμη  εγώ τελείωσα θετική κατεύθυνση !!!

 








Inline image 1