Ενα ακομη παιχνιδι λέξεων της Φλωρας μας που φιλοξενηθηκε τουτη τη φορα απο την παναξια Μαρία Η συμμετοχή μου ήταν με τον ΑΥΓΕΡΙΝΟ ένα παραμυθι για ένα σιωπηρο παιδι που ζουσε μεσα στην αφθονια των υλικων αγαθων αλλα αποζητούσε την φιλία που του χαρισε το χελιδονι και την της αναγνωριση που του χαρισε το φεγγαρι ............ Ένα παιδί , μοναχοπαίδι , που το έλεγαν Αυγερινό , πέρναγε τις ώρες του τη νύχτα χαζεύοντας τα αστέρια και το φεγγάρι . Το δωμάτιο του ήταν στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού και το παράθυρο στη στέγη πάνω από το κρεβάτι του έμοιαζε με την πύλη στο βασίλειο του ουρανού . Ένα γύρω τους τοίχους του δωματίου στόλιζαν φωτογραφίες των πλανητών , του γαλαξία , του ήλιου και της σελήνης . via pinterest Διάλεγε ο Αυγερινός πάντα την πιο βολική θέση στο κρεβάτι του , τακτοποιούσε το μαξι...