Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

ολιγολεκτο βραβειο


Πριν καιρό η φίλη Μαρία Νι αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ακόμη δρώμενο που στο άκουσμα του ξετρελλαθήκαμε όλοι . Λογοτεχνικό δρώμενο , ολιγόλεκτο με όριο 25 λέξεις , συναισθήματα , σκέψεις, λόγια , ιδέες   με αφορμή μια φωτογραφία της Μαρίας  .



               

Αμέσως λοιπόν μαζεύτηκαν 17 υπέροχα ολιγολεκτα κείμενα, διαμάντια  και έτσι ξεκίνησε ένα καινούριο ταξίδι . Εγώ προσωπικά συμμετείχα με δυο κείμενα. Κάθε φορά η ίδια φωτογραφία με ταξίδευε αλλού  Το ένα από τα δυο αυτό  που γράφτηκε τελευταίο συγκέντρωσε τους περισσότερους ψήφους και βραβεύτηκε .

Ολιγόλεκτο Νο5 

Τι παράξενο με τούτους τους φλύαρους κλώνους,
όσες φορές και αν τους μέτρησα, ίδιες ελπίδες μου δάνεισαν,
ήταν τότε που με όρισες διαβάτη στου ουρανού σου το φως!!


το άλλο ξεκίνησε σαν την εικόνα ενός γενεαλογικού δένδρου  και  συγκέντρωσε και αυτό ψήφους


Ολιγόλεκτο Νο7

Δένδρο γενεών,
 ένα παιχνίδι του χρόνου αιώνιο, 
μετέωρο με ρίζες, 
κλώνους, παραφυάδες, ρόζους, μπόλια, μοσχεύματα,
με χίλιες μορφές έκφρασης,
φυλλοροεί στα αδράχτια του νου.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς φίλοι και φίλες για την προτίμηση σας και περισσότερο από όλους ευχαριστώ την Μαρία μας για την αρχική έμπνευση και την μοναδική φιλοξενία !!!

Τα Ολιγόλεκτα#2 θα ξεκινήσουν στις 1/6.
Ως τότε... 
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.


Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

χρονια πολλα !!!!!


χρονια πολλα στους Κωνσταντινους , στις Ελενιτσες , στις Κωνσταντινες , γεματα χαμογελα , υγεια και αγαπη



χρονια πολλα στο πιο ομορφο νεραιδακι του κοσμου που μεγαλωνει κατακτα το κοσμο  και μας μαγευει



                                                           στη  Σελενα μου !!!!


                                             

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Η Ελλαδα του ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΥ


Από τις σκέψεις του εξαιρετου κυριου Τ ΑΛΕΒΑΝΤΗ  , τολμώ να οικειοποιηθω μια  φωτογραφία από την πύλη του κτιρίου της Γραμματείας του Πανεπιστημιου του Εδιμβουργου,
  . Μια φωτογραφια που  με γεμιζει περηφανεια    και μου αφηνει μια πικροχολη γευση





Την αφιερώνω με όλη μου την αγάπη σε εσάς φίλοι και φίλες και κυρίως στις τρεις θυγατέρες μου που αξιώθηκαν  προς μεγάλη μας  χαρά να σπουδάσουν στην χώρα μας... ,, άλλα συχνά πυκνά απαντούν στα μηνύματα μου με το μορφωμα της εποχης τους τα greeklish .


Καθε λα'ος ειναι ελευθερος να κανει τις επιλογές του αρκει να μην φορτωνει τα λαθη του στους αλλους  

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

η στιγμη μου σε ενα ποιημα Άγγελος Σικελιανός


Αυτή τη φορά στη στιγμή μας σε ένα ποιημα της φίλης μας Μαρίας,  διάλεξα το πιο ερωτικό ποιημα του Αγγελου Σικελιανου



ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΟΣΤΟΥ




Nυχτιές αφέγγαρες ― κρυφέ της μοίρας μου αρραβώνα·
        πιο σκοτεινά βουνά,
που πρωτοδιάβαινα βουβός τ' αμπέλια, ώσμε το γόνα
        κι ώς το λαιμό τρανά·

που διάβαινα, όλο διάβαινα, σαν η σιγή είχε πέσει
        στα ξύλα του δρυμού,
ωσάν αλάφι θεόρατο που κολυμπάει στη μέση
        μεγάλου ποταμού...

Ά, ποιό παλμόν ακοίμητο τα φρένα μου εσηκώνα
        στα τρίσβαθα του νου,
με τη βουβή τους μίμηση μπρος στην βουβήν εικόνα
        του κάταστρου ουρανού!

Όλυμπος πια χεροπιαστός τριγύρα μου είχε ανθίσει,
        και, λάτρα σιωπηλή,
σ' όλα τα μέλη μου άστραφτε το μυστικό μεθύσι
        μια κρύφια ανατολή...

Άγρυπνη βίγλα εκράταγε, πολύ ψηλά αναμμένη,
        του πόθου η μαντική
φωτιά, και γύρα μια γενιά θεών συμμαζεμένη
        με κοίταε σκεφτική...

Σαν άλικη η πανσέληνο στα κορφοβούνια απάνω
        προβαίνει αργή, τρανή,
στο πορφυρόν εικόνισμα του πόθου μου το πλάνο
        βαφόνταν οι ουρανοί.

Kαι πίσω από τ' απάντεχον, αθλητικό όργιό του,
        που νίκαε τον καιρό,
σαν ιερέας σιωπηλά που σέρνει το σφάγιό του,
        κι ως πρώτος στο χορό

που από ξοπίσω του τραβάει πολλούς ― παρόμοια, ακέρια
        σα να 'σερνα φυλή,
απ' τους πρωτόφαντους θεούς κι από τα πρώτα αστέρια
        τηρώντας εντολή,

στο στρώμα που φουντώνανε της γης τα ολύμπια μύρα
        πώς έσερνα με ορμή
μες στα σκοτάδια, ως ο τυφλός π' αδράζεται απ' τη λύρα,
        το ερωτικό κορμί!...


Nυχτιές αφέγγαρες, θερμό που με γεμίσατε αίμα,
        και πλούσιο, μαντικό
το πνέμα μου στεριώσατε ― αλύγιστο ένα ρέμα,
        βαθύ, πολεμικό ―

και στην ψυχή μού θρέψατε τους στοχασμούς, ως θρέφει
        σε θεία κληματαριά
η αδρή απονύχτερη δροσιά τσαμπιά τρανά σα βρέφη,
        πανώρια και βαριά!

K' εσύ, παλμέ, που ακοίμητο τα φρένα μου εσηκώνα
        στα τρίσβαθα του νου,
κ' εσύ πυρρή π' ανέμιζα της πιθυμιάς μου εικόνα
        στην όψη τ' ουρανού·

του Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας
        πατώ το μυστικό.
Όλος συρμένος ο Έρωτας στις φρένες μου, ως το δέρας
        το μάγο στην Iωλκό!

Kυλά φωτιές ο Ωρίωνας· κι ο Δίας είν' ένας θρόνος·
        κ' η Πούλια είναι φωλιά·
μα ο μυστικός Διθύραμβος, που πια δε 'γγίζει ο Xρόνος,
        του νου μου η αγκαλιά!

Nά· πυρωμένη μου η καρδιά, το μέτωπο, το μάτι
        ελεύτερο, ουρανέ!
Πήγασος είν' ασπέδιστος του λογισμού μου το άτι,
        οι δρόμοι μου ένα Nαι,

την άβυσσο άβυσσο καλεί, το βάθος κι άλλο βάθος,
        κι αδάμαστο, αλαφρό,
μέσα μου πλέον αμόνοιαστον εστοίχειωσε το πάθος
        που εσκίρτα στον αφρό...

Tου Oλύμπου πια, σάμπως ληνό στα πόδια μου, το τέρας
        θωρώ το μυστικό.
Όλος εσύρθη ο Έρωτας στις φρένες μου, ως το δέρας 
        το μάγο στην Iωλκό.

Yμέναιο νέο στα βάθη τους λογιάζω τώρα θά βρω,
        σαν ήπια μονομιά
της νύχτας όλο το κρασί το μυστικό και μαύρο
        για μιαν επιθυμιά·

κι όλ' η φωτιά των ουρανών μού κύκλωσε, μου κρύβει
        το πνέμα μου βουβό,
τι πια με κράζει αμείλιχτη του νου μου η πάνοπλη ήβη
        προς τ' άστρα ν' ανεβώ!

Kυλά φωτιές ο Ωρίωνας· κι ο Δίας είν' ένας θρόνος·
        κ' η Πούλια είναι φωλιά·
μα ο μυστικός Διθύραμβος, που πια δε 'γγίζει ο Xρόνος,
        η πλέρια μου αγκαλιά!

Tων άστρων έχει απάνω μου το περιβόλι γείρει,
        κι ο κρύφιος λογισμός,
σάμπως μελίσσι χνουδωτό βαμμένον από γύρη,
        ξεσπά βαθιά μου εσμός...

Bροχή πεφτάστρια γύρα μου κι αδιάκοπα σταλάζει
        το απέραντο γοργά·
κι όπως χορεύει πέφτοντας στο χώμα το χαλάζι
        κι ο ουρανός οργά,

σαν απ' της λύρας τις χορδές ανάμεσα το χέρι
        φαντάζει που χτυπά,
όμοια η καρδιά μου ολάκερη μέσα σε κάθε αστέρι
        σπαράζει κι αγαπά!



Όργιο βαθύ! Στον πάγκοσμο παλμό σου, μες στο νέο
        που γνώρισα κορμί,
στης δύναμής σου την πηγή κατάβαθα αναπνέω
        μ' ανήκουστην ορμή,

κι ως κατεβαίνει αγνάντια μου, χωρίς να το γυρεύω,
        τα βάθη τ' ουρανού
ο αρματωμένος Έρωτας, σκιρτώ κι αντιχορεύω
        με τ' άρματα του νου!

Γιατί το ξέρω· πιο βαθιά κι απ' τον πηχτόν αστρόφως,
        κρυμμένος σαν αετός,
με περιμένει, εκεί που πια ο θείος αρχίζει ζόφος,
        ο πρώτος μου εαυτός...





Αγγελος Σικελιανός μια ξεχωριστή προσωπικότητα , ενας Ελληνας , το βιντεο που ακολουθεί περιέχει μοναδικές στιγμές απο την αναβιωση των Δελφικών γιορτών  



Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Κυαθοι κυριακατικοι



απο εναν κυριακατικο περιπατο , στο λευκο μαρμαρο  "Κυαθοι "





Η συμμετοχή μου στον μηνιαίο διαγωνισμό Φωτογραφιζειν της Μαριας μας  . Κυαθοι στην αρχαιότητα ήταν οι μεζούρες υγρών , αρώματος, λαδιού , λαξευμενες   στο μάρμαρο  στις δημόσιες  αγορές  που πέρα από το καινούριο φωτογραφιζειν με θέμα την Απεραντοσυνη μας καλωσορίζει και σε ένα καινούριο δρώμενο το " ολιγολεκτο "



καλη επιτυχια Μαρακι μου !!!!! Καλη βδομαδα σε ολους και ολες !!!!!!